Vandaag

Intuïtie ontwikkelen

foto: gezond10.nl

Vandaag

Ik volg een opleiding Effectieve Intuïtie en ik zou vandaag ergens anders moeten zijn, in Emst blijkbaar. Ik ben er niet. Ik zit thuis alles te analyseren. Ik voel me helemaal niet lekker, en het gaat niet over mijn gezondheid in het algemeen, het gaat over mijn geest. Mijn geest is echt onrustig sinds een paar dagen en ik kan geen plekje voor mijzelf vinden. Rust, het is precies wat ik nu nodig heb en … een manier om geld te kunnen verdienen zonder het huis te verlaten. Nou, lastig hè?

Maar eigenlijk wilde ik niet over mijn geest schrijven, maar over mensen en hun reacties. Ik heb gisteren een afspraak afgezegd. Tijdens onze opleiding moeten we één keer per maand naar de les en één keer afspreken om aura’s van elkaar te lezen. Zo een afspraak heb ik afgelast. Normaal gesproken kan het geen kwaad en alles kan heel goed zonder mij doorgaan. Mijn collega’s zouden  blij moeten zijn. Zij konden vroeger klaar zijn en verdergaan met hun leven en hun bezigheden. Je zou denken – iedereen is er blij mee. Maar niets is meer verwarrend. Eén van hen, de ene bij wie de afspraak was, blijkt er niet zo gelukkig mee. Ze begon direct een aanval: hoe kan ik het zo laat doorgeven, en waarom eigenlijk, en die en dat heeft dit en dat gedaan en ik, bla bla bla. Een tijdje later krijg ik nog een sms van haar waarin ze verder zeurde en schreef dat het me niet siert. Analyse: predator die emotionele chantage als een wapen gebruikt en iedereen voor alles een schuldgevoel wil geven, manipulator.

Ik vraag me af waarvoor precies zo iemand een opleiding effectieve intuïtie wil gebruiken? Om beter mensen te kunnen manipuleren? Ufff. Ik ben er echt uitgeput van.

Lied

Dit lied heeft mijn leven gered, in zekere zin

Marco Borsato Mooi

Groetjes,

Ania

Taboe

Ik heb een tekst geschreven over mijn miskramen. Manlief heeft dat bekeken en vroeg of ik dat echt wil publiceren. ‘Waarom?’ – vroeg ik. ‘Omdat iedereen het zal weten.’ – antwoordde hij. ‘OK. En is er iets mis mee?’ – vroeg ik. ‘Nou, niet, denk ik’ – zei hij. En toen realiseerde ik me dat de miskraam een taboethema is, zoals veel andere.

Mijn moeder zou zeker ook niet willen dat ik tegen iedereen over mijn miskramen vertel. Ze wil niet dat ik over het autisme van mijn Zoon schrijf. Het is voor tussen vier muren. Waarom?

We willen het niet over depressie hebben. Dat horen we pas als een beroemdheid zich van het leven beroofde. Dan vernemen we van de pers overal dat hij of zij met een ziekte worstelde. De ziekte heeft gewonnen. Misschien als iedereen het had geweten, hoefden ze niet te doen alsof alles in orde was.

Een tijdje geleden las ik ergens over een beroemde Belg die bekende dat hij al jarenlang met angst strijdt. Dat was een schok voor het publiek. Zo iemand? Met angst? Over angst willen we het ook niet hebben. Een pilletje met een glas water en verder. We lachen tegen mensen om ons heen. Niemand heeft iets gezien.

Waarom doen mensen alsof? Omdat het blijkbaar schaamtelijk is om jouw zwakheid te bekennen. Om te zeggen – ik ben ziek, ik heb een probleem, ik kan niet tegen dit of dat. Als we toegeven dat we ergens zwak in zijn, worden we kwetsbaar. Ons beeld van sterke, succesvolle mensen gaat kapot. Ons beeld als sterke moeders gaat kapot. Het is onze schuld. Mijn schuld. Dat dacht ik ook een tijdje geleden. Maar het is mijn schuld niet. Ik hen er niet voor gekozen. Ik doe alles wat ik kan om goed voor mijzelf, Manlief en mijn kinderen te zorgen. Ik heb mijn ziekte toen niet gekozen en vandaag kies ik ook niet voor wat er met mij gebeurt. Die duizenden mensen die met angst en depressie kampen, ze hebben ook niets slechts gedaan. Het komt van onze opvoeding, omgeving, onze tijd. Van de wereld die van ons alleen sterkte en succes verwacht. Maar we zijn alleen maar mensen, geen robots. We zijn niet perfect. We hebben het recht om op veel niveaus te mislukken. We kunnen vallen. Het probleem is dat niet iedereen kan opstaan. Dat begrijp ik nu ook. Soms kan het zelfs een geliefde ons niet redden. Soms is het zo donker dat we geen uitgang zien.

Laten jullie ons alsjeblieft zijn wie we zijn. We zijn geen mislukt product. We zijn mensen die steeds voor hun leven vechten. Met vallen en opstaan.

Ik ben een doorzetter. Ik vraag om hulp als ik het zelf niet kan redden. Ik geef niet op.

Ik heb gelezen

 

fhxp17axoek-arto-marttinen

foto: Arto Marttinen, unsplash

23 juni 2016

Ik ben aan het lezen. Het oude “Volkskrant Magazine”. Op dit moment van 21 november 2015. Meestal bekijk ik alleen twee columns: die van Eva Hoeke en die van Thomas van Luyn. Maar vandaag zag ik het gezicht van Annejet van der Zijl en ik dacht: “ok, dit interview moet ik lezen”. En het was ook zo. Steeds begrijp ik meer en meer als ik in het Nederlands lees, maar niet alles, dus soms moest ik wel aan Manlief vragen, om de betekenis van de woorden of zinnen uit te leggen. ik ga het verhaal niet vertellen, maar wel zeggen wat ik daar voor mijzelf gevonden heb.

Annejet houdt enorm van haar vader, en die hield van haar. Hij is in januari 2015 gestorven en ze mist hem erg. Ze zei iets in dit interview waarmee ik me ten volle kan identificeren: “Ik heb het idee dat de mensen van wie je zo hebt gehouden je beschermengelen worden”. Het zijn mijn woorden ook. Mijn opa is lang geleden gestorven, bijna 22 jaar geleden, op 2 december 1994. Toen begon ik pas aan mijn studie. Hij was bezorgd, hoe mijn moeder het financieel ou redden, als hij dood ging en wij zijn pensioen niet meer konden krijgen.

Mijn lieve Opa. Ik kon hem nog gedag zeggen. Een paar dagen voordat hij wegging ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Ik zat bij hem, ik hield zijn hand in de mijne. Ik hou zo veel van mijn Grootvader. Mijn Grootvader. Hij zei toen: “Ania, we zien elkaar nu de laatste keer”. Ik probeerde ermee te lachen… Hij wist het wel. Het was de laatste keer. Tijdens zijn begrafenis stond ik dichtbij zijn gezicht, bij de open kist. Ik keek zo naar hem, alsof hij slechts in slaap was. Mijn moeder en zijn dochter was in de waar. Ik moest sterk blijven. Ik was met rozenkrans aan het bidden, samen met iedereen. Het is wat ik mij kan van zijn begrafenis herinneren, alleen dat.

Hij was zo rustig. Mijn Opa. Mijn beschermengel. Hij was het. Mijn verdediger tegen anderen, tegen mijn oom, tegen mijn vader. Opa die altijd trots op mij was. Mijn rots. Mijn wereld.

Hij is niet weggegaan.

Hij blijft bij me.

Dankzij hem ben ik nu hier.

Dankzij hem heb ik mijn nieuwe leven gekozen. Mijn allerlifste Opa Józef stuurde mijn naar mijn Manlief. Mijn Man die op veel manieren op mijn Opa lijkt. Mijn Man die, direct na mijn kinderen, het beste is wat tot nu toe in mijn leven kwam.

Mijn Opa beschermt mij altijd, soms tegen mijzelf.

Dank je Lieve Opa.

Het is een onbeschrijfbaar gevoel om te weten dat je er altijd voor mij bent.

Jouw kleindochter Ania

 

 

Maria Dąbrowska

Poolse literatuur

Maria_Dabrowska Maria Dąbrowska (źródło Wikimedia Commons, auteur Devel)

Wij bedanken PNKV hartelijk voor de toesteming voor de publicatie van deze tekst op poolseliteratuur.nl!

KERSTAVOND – een kort verhaal van Maria Dąbrowska

“Ik heb geen andere ideologieën dan mijn liefde voor de mens” 

Maria Dąbrowska (1889-1965) is afkomstig uit een verarmde adellijke familie. Ze groeide op op een door haar vader bestuurd landgoed in de buurt van Kalisz. Ze studeerde in Lausanne en Brussel. Tijdens haar studie raakte ze betrokken bij de onafhankelijkheidsbeweging. Maria was voorstandster van het idee van een samenleving, die sceptisch staat tegen over de staat als overkoepelend orgaan, die het individu beperkte en geweld aandeed. Ze beschouwde zichzelf als een geëmancipeerde vrouw, die niet gebonden was aan de opvattingen aangaande zeden en huwelijkse trouw van die tijd en stelde zich tolerant op ten opzichte van homoseksualiteit.

Maria Dąbrowska wijdde zich aanvankelijk aan de journalistiek, van waaruit ze de…

View original post 300 woorden meer

Finales vertaalwedstrijd 2015

Poolse literatuur

ciemno-prawie-noc-b-iext26972118We heten iedereen welkom op de finales van de vertaalwedstrijd

Op 16 januari 2016 zullen wij kennis maken met de winnaars van de nieuwste editie van de wedstrijd voor literaire vertalers vanuit het Pools naar het Nederlands. De feestelijke prijsuitreiking zal plaatsvinden tijdens het internationale literatuurfestival Writers Unlimited. Te gast op het festival is dit jaar Joanna Bator. Het is juist een fragment uit haar veelvuldig bekroonde boek “Duister, bijna nacht” waar de deelnemers zich over hebben moeten buigen.

De feestelijke prijsuitreiking vindt plaats op 16 januari in Filmhuis Den Haag, om 18:30 uur. De prijzen zijn mede mogelijk gemaakt door de Poolse Ambassade in Den Haag, het concours is mede georganiseerd door Stichting Literatura, in de jury zit tevens een afvaardiging van de afdeling Slavistiek van de Universiteit van Amsterdam.

De leden van de jury zijn: Kris van Heuckelom (slavist, professor aan…

View original post 118 woorden meer

I’m Sharing Opłatek With All of You

Crazy Polish Guy

Whether you’re only a little bit Polish or have pierogi running through your veins, one of the most beloved and sacred Polish traditions is the breaking of the opłatek on Christmas Eve, or Wigilia. Practiced for centuries, it represents all the good of Christmas—faith, family and friendship.

opłatek

An opłatek is basically the same bread wafer you have at church, except it’s unconsecrated.  Experts believe that the practice of sharing opłatek evolved from an earlier practice in which Poles shared podpłomyk, or thin, flat bread made on fire-heated stones. This meal was common in ancient Slavic societies before Christianity. The opłatek wafer was developed later by the Benedictines of Cluny in Burgundy, France and spread throughout Europe, reaching Poland.

Eventually, the practice of sharing the opłatek on Christmas Eve became commonplace and is today practiced within Polish families around the world. Family members, typically starting with the husband and wife, wish each…

View original post 169 woorden meer